1937 / Początek
Funkcjonalna architektura z morskim detalem.
Szkołę oddano do użytku w 1937 roku. Budynek powstał w funkcjonalnym, modernistycznym stylu kojarzonym z ideami Le Corbusiera i do dziś skutecznie pełni swoją pierwotną funkcję.
Architektura miała cechy charakterystyczne dla gdyńskiego budownictwa morskiego. Dawne drzwi wejściowe posiadały okrągłe przeszklenia przypominające bulaje. Kompleks obejmował również ogród, budynek gospodarczy, boisko wykorzystywane do zajęć ruchowych, kotłownię, kuchnię, bibliotekę oraz gabinet lekarsko-stomatologiczny.
1939 / Wojna
Zakładnicy prowadzeni z Orłowa.
Po wybuchu II wojny światowej Niemcy umieścili w budynku zakładników, przede wszystkim kobiety i dzieci. Byli oni prowadzeni pieszo z Gdyni-Orłowa. Z powodu tłoku i złych warunków sanitarnych część osób zwalniano już po jednym dniu.
Autor wspomnienia przywołuje los własnej rodziny: jego trzyletnią wówczas matkę Annę Aponowicz z domu Druszyńską, jej starszą siostrę Anastazję oraz ich matkę Monikę. Mężczyzn oddzielono wcześniej. Dziadek autora, Kazimierz Druszyński, wrócił po kilku dniach; wielu innych zatrzymanych prawdopodobnie trafiło do Piaśnicy.
Lata okupacji
Szpital wojskowy i ślady przeszłości.
W okresie okupacji w budynku prawdopodobnie działał szpital wojskowy. Po latach na strychu odnaleziono wyposażenie szpitalne, a w drewnianym budynku na podwórku przechowywano dawne urządzenia i łóżka.
Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych drewniany obiekt spłonął; obok postawiono później budynek murowany. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych pod bramką na boisku odnaleziono ludzkie szczątki. Autor nie uważa jednak, aby w tym miejscu znajdował się cmentarz przyszpitalny. Sam budynek szkoły prawdopodobnie nie został poważnie zniszczony podczas końcowych działań wojennych, choć w sąsiedztwie znajdowano bomby lotnicze.
Po 1945 roku
Kolejne szkoły i instytucje.
Po wojnie mieściło się tutaj IV Liceum Ogólnokształcące, a następnie szkoła podstawowa, do której autor uczęszczał w drugiej połowie lat siedemdziesiątych. Po wybudowaniu Szkoły Podstawowej nr 40 w ramach programu „Tysiąc szkół na Tysiąclecie” w starszym budynku pozostawiono oddział przedszkolny oraz klasy I–III.
W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych działała tu również Poradnia Pedagogiczno-Psychologiczna nr 2. Później miejsce stało się siedzibą centrum kształcenia ustawicznego, które od 2016 roku funkcjonuje jako Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego nr 3 w Gdyni.
Pamięć miejsca
Codzienność zachowana we wspomnieniach.
Na terenie szkoły mieszkał z rodziną stróż dbający o cały obiekt. Pomagał mu pies Misiek, dobrze zapamiętany przez dzieci. Wspomnienia obejmują również hodowane w obejściu kury oraz odnajdywane w ogrodzie przedmioty, między innymi starą maskę przeciwgazową, której pochodzenia nie udało się ustalić.
Otoczenie szkoły przez długi czas pozostawało słabo zasiedlone. Budynek znajduje się u podnóża wzgórz morenowych, podczas gdy dawne osady, miejsca kultu i stanowiska grobowe lokalizowano zwykle na okolicznych wzniesieniach i zboczach. Jak zaznacza autor — ten rozdział pozostaje już domeną historii.